Code Cultuursponsoring

Angstig als men is (was) voor te veel inhoudelijke invloed van de sponsor op het artistieke proces of de beleidsvoering van culturele organisaties. Of voor ‘onbetamelijke of te vergaande eisen van de sponsor’, zoals in de code staat. Dat het Stichtingsbestuur alleen bestaat uit culturele koepelorganisaties, en er voor de opstelling van de code nauwelijks praktijkmensen uit het sponsorend bedrijfsleven zijn geraadpleegd, is tekenend. Want dan had men al langer geweten dat bedrijven zich absoluut niet willen bemoeien met artiestieke processen.
Kunst & Zaken zal hopelijk meer bij de sponsors te rade gaan. In hoeverre bij hen een Code Cultuursponsoring echter als noodzakelijk wordt gezien, vraag ik mij overigens af.

In de praktijk wordt de code nauwelijks gebruikt. Vaak is het een automatische verwijzing, en handelt men in de praktijk toch anders. De status van de code is dan ook laag. Hij werd in het verleden, terecht of onterecht, alleen aangehaald bij het beroemde Audi - Stedelijk Museum sponsorship en bij de dubbelfunctie van ABN AMRO topman Rijkman Groenink als sponsor van, opnieuw het Stedelijk en zijn voorzitterschap van de Raad van Toezicht van datzelfde museum.

De huidige Code moet aangepast aan de ontwikkelingen in sponsoring van het afgelopen decennium. Ik hoop van harte dat het geen blokkades gaat opwerpen (daar is de tijd in cultuursponsoring ook niet naar), maar juist oog heeft voor de mogelijkheden, innovaties en vruchtbare samenwerkingen tussen bedrijfsleven en cultuursector. Gebaseerd op ondernemerszin bij beide partijen. Het bedrijfsleven als boze wolf is echt verleden tijd.
Het streven is er in ieder geval een meer praktisch instrument van te maken. Dat lijkt mij sowieso een nobel streven.

Stuur door

Print

D29         M4P      
8 R    M      8   ODP
8GO   BRW   T2D      
  B    B      4   TMT
39I         OI1